کافه اوتوپیا

بابک مهديزاده؛عليرضا رجايي دکتراي علوم سياسي دارد و به عنوان يک روزنامه نگار و فعال سياسي و محقق اجتماعي جزء علاقه مندان حرفه اي ورزش و به خصوص رشته فوتبال نيز هست. به همين دليل با رجايي درخصوص رابطه ورزش و سياست گفت وگو کرديم. رابطه اي که اکنون در ايران منجر به ورود ورزشکاران به عرصه انتخابات از سويي و دخالت دولت در ورزش و تعطيلي باشگاه باسابقه پاس و بدهي هاي بي شمار پرسپوليس و استقلال از سوي ديگر شده است.

در چند انتخابات اخير ورزشکاران نيز حضور داشتند و راي خوبي هم کسب کردند. تحليل شما از حضور ورزشکاران در عرصه هاي سياسي چيست؟

صرف نظر از چند انتخابات اخير که ورزشکاران در آنها فعال بودند بايد بگويم که به طور کلي در ايران که کشوري با حوزه اختيارات وسيع دولتي است طبعاً ابزار ورزش، ابزار تعيين کننده اي است براي هدايت افکار عمومي و جلب حمايت از سياست ها. اين موضوع البته صرفاً مربوط به ايران نيست و در همه جاي دنيا ديده مي شود. البته در کشورهاي دموکراتيک اين موضوع به طور ارگانيک و ساختاري تري اعمال مي شود. اما خوب خاطرمان هست -اگر اشتباه نکنم- در سال 1978 که جام جهاني در آرژانتين برگزار شد ژنرال هاي حاکم در اين کشور با تباني هاي پشت پرده، آرژانتين را براي اولين بار قهرمان جهان کردند. اين قضيه آن زمان در همه رسانه ها و حتي در رسانه هاي قبل از انقلاب ايران کاملاً برملا شد.