کافه اوتوپیا

رابرت پوتنام در کتاب Diplomacy and domestic politics مي نويسد؛ «مذاکرات ميان کشورها يک بازي سياسي است که در دو سطح انجام مي شود و در آن ديپلمات ها به طور همزمان هم با راي دهندگان درون کشور خود و هم با همتايان خود از کشور ديگر به مذاکره مي پردازند.» و حال اين جمله را مي شود به رابطه ايران و امريکا تسري داد؛ آن هم در شرايطي که تابوي مذاکره بين اين دو کشور بيش از هر زمان ديگري در حال شکسته شدن است.
حتي اگر بدبين ها بگويند که صحبت چند دقيقه يي منوچهر متکي و کاندوليزا رايس در شرم الشيخ چندان تفاوتي با سلام و عليک کمال خرازي و کالين پاول در چهار سال پيش نداشت و اگر بازهم اصرار ورزند که نامه احمدي نژاد به بوش و اظهار تمايل او به مناظره، دليلي بر علاقه او به برقراري رابطه نمي تواند باشد و حتي اين گفته خاوير سولانا را که ايران تمايل به مذاکره با امريکا دارد يک خوشبيني و آرزو بخوانند اما نمي توانند منکر تغيير فضايي باشند که در ايران به وجود آمده و ديگر صحبت از رابطه با امريکا تابو محسوب نمي شود.

ادامه را در اینجا بخوانید