کافه اوتوپیا

دموکراسي را حکومت قانون دانسته اند. از طرفي دموکراسي برپايه آراي مردم نيز است و حال در ترکيه اين دو مفهوم رودرروي يکديگر قرار گرفته اند تا نمايشگر تناقضي ديگر در مفهوم دموکراسي باشند، وقتي که از دنياي تئوري خارج مي شود و پا در عرصه اجرا مي گذارد.
در ترکيه از طرفي قانون برپايه لائيسيته به نگارش درآمده و صراحتاً صحبت از جدايي دين از سياست شده است و از طرفي ديگر حزب عدالت و توسعه با پشتوانه آراي مردم بر سر قدرت آمده که به اسلامگرايي شهره است و آنگونه که مخالفانش مي گويند سعي در پياده کردن اسلام سياسي دارد. از طرفي يک ميليون شهروند ترکيه در خيابان هاي استانبول به خيابان مي ريزند تا ميراث کمال آتاتورک را پاس بدارند و از طرفي ديگر ميليون ها نفر در انتخابات به کانديداهاي اسلامگرايان راي مي دهند.

ايران، بعد از انقلاب سال 57 شاهد تقابل جناح هاي سياسي مختلف و در مقابل، اتحاد گروه هاي متفاوت حول محوري مشترک بود. در اين اتحاد ها و گسست ها، صف بندي هاي جديدي ايجاد مي شد و بين دو يا چند جريان خط کشي شفافي ترسيم مي شد.از رودررويي اسلام گرايان با نيروهاي غيرمذهبي در اوايل انقلاب گرفته تا انشقاق بين جناح چپ و راست اسلامگرا از سال 1360 تا 68 و سپس ظهور راست مدرن تا سال 76 و بعد ازآن نيز ورود مفاهيم توسعه سياسي به گفتمان حکومت و قدرت گرفتن اصلاح طلبان در مقابل محافظه کاران و بالاخره ظهور اصولگرايان و آغاز صف بندي جديد در دو سوي مفهوم«دموکراسي» همه تحولات سياسي 28 سال عمر نظام جمهوري اسلامي است.

ادامه را در اینجا بخوانید