چندان در مسایل خاورمیانه سرشته ندارم اما همین می دانم که خشونت های اخیر به هیچ وجه به سود صلح نیست. اسرائیل از دئ ناحیه زخم خورده است و در پی تلافی است و جنون آمیز می تازد و می کشد. حزب الله هم جوابش می دهد. میدان خون و خونریزی است. رنگ سرخ را هیچ تناسبی نیست با رنگ سفید صلح. چند دهه جنگ نه فلسطینی ها را به آرمانشان که همان وجود خاورمیانه ای بدون اسرائیل باشد رساند و نه اسرائیلیان را به هدفشان که اسرائیل بی فلسطین باشد. حال که دوبار شعله های جنگ افروخته شده است جز جنگ آوران را نفعی نیست. آتش ثانیه به ثانیه زباله می کشد و چه خون های بی گناهان که ریخته نمی شود و در این میان سودش به حساب کسانی می روند که زیست می کنند در فضای خون و باروت. رادیکال های اسرئیل می دانند که صلح خاورمیانه یعنی زندگی اعراب و یهود کنار هم. می دانند که انتخابات دموکراتیک یعنی همسانی آرای اعراب و یهود. می دانند که آرمان صلح دوستان دنیا یعنی وجود تنها یک کشور متشکل از مسلمانان فلسطینی و یهودیان اسرائیلی یعنی از بین رفتن سودای هزاران ساله شان. حزب الله و حماس هم می داند خاورمیانه صلح آمیز یعنی نزول قدرت جنبش مقاومت.
اما صلح دوستان دنیا می بینند کودکان گرسنه فلسطینی را. می بینند گنداب فاضلاب های اسرائیلیان را که به سوی سرزمین های اشغالی فلسطینی نشین رهسپار است. می بینند خیل کارگران و کارمندان بی کار فلسطینی را. می بینند مصیبت و زجر خانواده های کشته شدگان دو طرف را. می بینند زندگی هراس آور یهودیان را.
ای کاش صلح دوستان دنیا کاری بکنند. آیا راجر واترز باز هم کنار دیوار حائل می خواند؟ ای کاش که بخواند نوای صلح و دوستی را.