کافه اوتوپیا

از همین اول بگم که من نه فمینیست هستم و نه کارهای دخترای این نسل رو که به جبران رفتارهای جامعه مردسالار انتقام تمام تبعیض ها را می خوان از شوهرانشان بگیرند تایید می کنم. مثلا دیدید که توی این دوره زمونه وقتی بچه به دنیا می یاد کهنه بچه رو همیشه مرد عوض می کنه یا اینکه توی مهمونی ها زنه صاف صاف اول تا آخر مهمونی نشسته آقاهه براش میوه درست می کنه ، شام می کشه و چیزای دیگه. من نه اون موقع رو تایید می کنم نه الانو. نمی گم مرد به زن کمک نکنه تنها بحثم اینه که مرد و زن باهم برابرند در هر زمینه ای. چه مسایل اقتصادی، چه مدیریت خانه ، چه کارهای خانه و چه کارهای بیرون از خانه.
اما نکته مهمی که می خوام توی این پست بگم درباره مقاله خانم شیرین عبادی توی سایت روز هست. توی این مقاله به موضوع مهمی اشاره شده و اون هم اینه که برابر دستورالعملی محضرداران توی عقدنامه به جای واژه عندالمطالبه در مهریه از واژه عندالاستطاعه استفاده می کنند. برابر قانون جدید زوجین می توانند هنگام بستن عقد برای پرداخت و دریافت مهریه بین این دو واژه یکی را انتخاب کنند اما چون بسیاری از دختران جوان از ماهیت این دو واژه بی اطلاع اند به این امر توجه نکرده و زیر عقدنامه ای که شرط عندالاستطاعه در آن قید شده را امضا می کنند یعنی اینکه با این شرط موافق اند ، غافل از اینکه عندالمطالبه یعنی دریافت مهریه توسط زن در هر شرایط زمانی اما عندالاستطاعه یعنی دریافت مهریه درصورتیکه مرد تمکن مالی داشت و این یعنی هیچ.
من از مهریه های سنگین به هیچ وجه دفاع نمی کنم و این فرهنگ غلط تازه مد شده را نیز در ردیف همان رفتارهای فمینیسم سیاه می دانم که زنان ایرانی می خواهند انتقام هزاران سال جنس دوم بودن خود را تنها از یک نفر و آن هم همسرشان بگیرند اما در عین حال معتقدم که در جریان مهریه و اصولا طلاق به خاطر قوانین نادرست و لازم اصلاح ما این زن است که بیشتر از مرد آسیب می بیند اما واقعا انصاف نیست که به خاطر جلوگیری از این بی عدالتی راه غیرعادلانه دیگری انتخاب شود. به نظر من باید روی بحث طلاق و همچنین مهریه و جهیزیه و چیزهای دیگر فرهنگ سازی شود و قانون های عادلانه ای تبیین گردد.
خلاصه آنکه همانطور که خانم عبادی پیشنهاد کرده اند خانم ها و آقایان برابری طلب این موضوع یعنی تفاوت دو واژه عندالمطالبه و عندالاستطاعه را حداقل برای 5 نفر شرح داده و در پایین ترین سطح آگاهی رسانی کنند تا دختران جوان فریب نخورند. این کمترین کاری است که می توانیم بکنیم.

 پیشنهاد موسیقی: چون پست امروز درباره حقوق زنانه بی اختیار یاد محسن نامجو افتادم که تک  همکاری هایی هم با جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضا داره و حتی یه آهنگ قشنگ هم براشون خونده با نام «همراه شو عزیز» با این مضمون «همراه شو عزیز ، همراه شو عزیز، تنها نمان به در، کین درد مشترک ، هرگز جدا جدا درمان نمی شود». آهنگ های ترنج ، همراه شو عزیز، ای کاروان، عقاید نوکانتی ، زلف بر باد و خیلی های دیگه برای من پر از خاطرات و زیبایی است. نامجو را به خاطر جسارت و نوآوری اش می ستایم. نامجو یه آلبوم مجوز دار به نام ترنج داره اما آهنگ های زیباش توی آلبوم های غیرمجوز دارشه. دسترسی به اونا آسونه حتما برید دنبالش. البته این فقط یه پیشنهاده.
پیشنهاد کتاب: چون فضای این پست خیلی زنانه است بهترین کتابی که درباره زنان و حقوق از دست رفته شان منتشر شده و متعلق به یکی از فیمینیسم های معروف دینا یعنی سیمون دوبوار هست رو معرفی می کنم. کتاب جنس دوم که اگرچه به نظر من در شرایط جهانی امروز حرف زیادی برای گفتن نداره اما زنان ایرانی که دغدغه این نابرابری ها را دارند حتما باید این کتاب را بخوانند که نگاهی داره به دلایل تاریخی، فیزیولوژیکی، فرهنگی و سیاسی جنس دوم بودن زنان.

پیشنهاد فیلم: «مالنا» اثر تحسین برانگیز جوزپه تورناتوره که فیلم هایی مانند سینماپاردیزو، زن ناشناس، افسانه 1900، بازرس و... را نیز در کارنامه پرافتخار سینمایی خود دارد و با بازی استادانه مونیکا بلوچی اگرچه فیلمی فیمینیستی نیست اما یک فیلم زنانه است. فیلمی درباره مظلومیت دردناک زنی جوان و زیبا که بدون حامی (یعنی همسرش) در یک شهر کوچک اروپایی دوران جنگ جهانی دوم دچار چه تبعیضات و ظلم هایی می شود و چه دوران تباه و زجرآوری را که می گذارند به امید بازگشت دوباره شوهرش.