کافه اوتوپیا

بعد از برف سال 83 هر وقت مردم رشت حتی بوی برف رو حس می کردن نمی دونستن که باید خوشحال باشن یا ناراحت. باید به خاطر برف و زیبایی هایی که می یاره سپاسگذار خدا باشن یا به خاطر خرابی هایی که تو سال 83 به بار آورده بود بترسند. این بار هم مثل یکی دو سال اخیر هروقت اولین دانه های برف از آسمان به زمین آمد مردم سریعا به مغازه ها رفتند و در چشم برهم زدنی نه خبری از نان بود نه آب معدنی و نه مواد غذایی دیگر. حتی کلوچه ها و بیسکویت ها نیز توی ویترین مغازه ها خالی می شد. اما نکته جالب در بارش برف امسال این بود که خشکسالی و کمبود مواد غذایی شهر را فلج نکرد. حتی خیابان های اصلی هم به نسبت باز شده بود و عبور و مرور هرچند سخت امکان پذیر بود.

طبق شنیده ها گویا با سردشدن هوا و احتمال بارش برف ستاد حوادث غیرمترقبه یا همان ستاد بحران در استانداری گیلان تشکیل شده بود و با توجه به بارش برف سنگین سال 83 کارش را از چند روز قبل از بارش برف شروع کرده بود و به همین جهت شهر رشت نه تنها این بار خاک مرگ و خاموشی برآن پاشیده نشد بلکه خیابان ها و پارک هایش این بار سرشار از نشاط و حضور دختران و پسران جوان و خانواده ها بود. چون در این چند روز نه گازی قطع شد ، نه آبی قطع شد ، نه تلفنی (حتی اینترنت هم قطع نشد) و نه حتی برقی (البته در بعضی از محلات برای یکی دوساعت برق نداشتند که این به هیچ وجه قابل مقایسه با خاموشی چند روزه 80 درصد شهرهای گیلان در سال 83 نیست.) علاوه براین ها مایحتاج اولیه غذایی مرتب به خواروبارفروشی ها و سوپرمارکت ها می رسید و نانوایی ها نیز مدام پخت می کردند و نان در اختیار مردم می گذاشتن و این بار دیگر نیازی به دعواهای غیرمتمدانه مردم بر سر نان نبود. از همه شگفت تر که جای تشکر فراوان دارد اتوبوس های شرکت واحد بود که از همان دقایق اولیه بارش برف در سطح شهر تردد کردند و رایگان مردم را به مقاصدشان می رساندند که این البته به خاطر سعی و تلاش ماموران شهرداری و ترابری و نهادهای دیگر بود که مدام درحال برف روبی خیابان های اصلی و حتی فرعی بودند تا مسیرها باز شود و مبادا به مانند سه سال گذشته برخی از بیماران به خاطر بسته بودن خیابان و عدم تردد آمبولانس جانشان را از دست بدهند. بیمارستان ها نیز به نحو احسنت درحال فعالیت بودند و با همکاری نهادهای دیگر سرویس های ایاب و ذهاب خود را چندین برابر افزایش دادند تا کارکنانشان با خیالی آسوده به محل کار بیایند.

خلاصه اینکه اگرچه رشت همانند کشورهای پیشرفته درهنگام برف نبود اما مسئولانش نشان دادند که می توان با درایت ، همدلی و دلسوزی در هنگامه بحران ها مردم را از خطرات نجات داد و حالت طبیعی را در شهر برقرار ساخت. این بار با درایت مسئولان (فرقی نمی کند از چه جناحی بلکه باید به آن ها تبریک گفت) شهر رشت نه با مشکل آب و برق و گاز مواجه شد و نه مشکل چندانی با مایحتاج اولیه و مواد غذایی داشت و حتی در رفت و آمد شهروندان نیز اختلال چندانی ایجاد نشد. البته این وظیفه مسئولان است اما چون در کشوری درحال توسعه هستیم و فاجعه از هر گوشه کنارش بیرون می زند کنترل بحران نیز جای شکر دارد و تقدیر. آری این بار زندگی در رشت جریان داشت ؛ این را می توانیم در چشمان و چهره جوانانی که در پارک ها و خیابان ها بدون مزاحمت کسی مشغول تفریح بودند بفهمیم.