۱-ماها چقدر ظرفیت شنیدن خبرهای بد رو داریم. اولی اش همین خبر فوت اکبر رادی بود. بزرگمرد نمایش نویس گیلانی که تئاتر ایران تحت تاثیر او بود. خدا رحمتش کند. افتخاری بود. بازمانده ای از نسل اسطوره ها. نسلی متاسفانه در حال انقراض. نسلی برخاسته از خون و آتش و ایدئولوژی. نسل افتخار و عصیان. نسل هنر. یادشان گرامی باد و درود بر بازماندگان سپیدمویشان.

۲- بی نظیر بوتو هم ترور شد در منطقه ای که دیگر کشت و کشتار جزیی از زندگی روزمره مردمانش شده است و بوی خونش آمیخته به هوایشان. بی نظیر بوتو نخست وزیر سابق پاکستان که آمده بود کشورش را از بحرانی جدی نجات دهد خود قربانی بحران سازان شد. او طی یک عملیات انتحاری کشته شد و بدین علت کارشناسان معتقدند که مسبب این ترور کور رادیکال های اسلامگرای منتسب به طالبان هستند. واقعا جای تاسف است که آمریکا و غرب و کشورهای مسلمان صلح طلب با این همه ادعا و تکنولوژی هنوز نتوانسته اند ریشه این کوردلان وحشی را بخشکانند. تحلیل این ترورها خود مجالی دیگر می طلبد که در حوصله این وبلاگ نیست.

۳- عادل فردوسی پور بازهم دست به کار شگرف و بزرگ دیگری زد. عادل خان با دعوت از صفایی فراهانی در برنامه ۹۰ باعث شد خیلی از ناگفتنی ها رو شود. اما حیف که ظرفیت دولت نهم آنقدر پایین است که رییس سازمان تربیت بدنی اش به مانند سایر وزرا و روسای دولت مهرورز تهدید کرده که با متخلفان (این بار در امر ورزش) برخورد خواهد کرد. شواهد و قراین نشان می دهد که احتمال برکناری فردوسی پور از برنامه ۹۰ قوی است اما امیدوارم که محبوبیت عادل خان و کاردانی مسولان شبکه ۳ که صفایی فراهانی را از ممنوع التصویری درآوردند این بار جلوی زور دولت را بگیرد.

۴- اما یک خبر خوب. سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی - شاخه گیلان (ادوار تحکیم وحدت) به مناسبت شب یلدا مراسم کوچک و خودمانی با حضور فعالان سیاسی و اجتماعی و هنری برگزار کردند که بسیار گرم بود و زیبا. مخصوصا که این مراسم جشن بعد از یک دوره فترت این تشکل در گیلان برگزار شد تا حکایت از فعال بودن این تشکل دارد.