آقا این بازی یلدا به قول خانم مریم شبانی داره وبلاگستان را از جا می کنه و به قول عادل فردوسی پور چه می کنه این وبلاگستان. سه تن از دوستان عزیز مرا هم دعوت کردند ؛ آرش بهمنی ، بهروز صمدبیگی و سهیل آصفی. من هم از دوستان خوبم کریم ارغنده پورسیامک قلیزاده، کامیار چایچی  ، پویا محسنی و علی هنری و خالواش دعوت می کنم.

همچنین افشین خان وبلاگی راه انداخته با عنوان باغ هنر  بم والپر در استقبال از آن  پیشنهاد داده  که بعد از بازی یلدا تجربه مشابهی در مورد بم تکرار شود و اهالی بلاگستان به این دو سوال جواب بدهند:

1- روز 5 دی 82 که بم لرزید، کجا بودید؟ خبر را از کی و کجا و چگونه شنیدید؟ چه حالی پیدا کردید؟

2- بهترین خبری که دوست دارید درباره بم بشنوید، چیست؟ واقعی باشد یا آرزو هم فرقی نمی کند.

پس ابتدا به بازی یلدا بپردازم و بعد هم دو سوال درباره بم.

بازی یلدا

1-     بسیار عصبی هستم و تاحدودی هم روانی. یعنی اگه از چیزی خوشم نیاد می زنم درب و داغونش می کنم. مخصوصا سرکار. وای به حال همکارام اگه خوب کارشونو انجام ندن خشتکشونو می کشم سرشون(بلانسبت خانما). داد و فریاد جزو لاینفک بنده است و عاشق نعره کشیدن هستم تا رگای صورتم از جا پاره شوند و خون جلوی چشمانم را بگیرد. اینطوری خداوکیلی آروم می شم و بعد از 2 دقیقه دوباره خنده می کنم و شروع می کنم به شوخی و اذیت دیگران. اطرافیان من هم عادت کرده اند و حال می کنن با اخلاق عجیبم. وقتی داد می زنم دوستان ساکت می شن و همین که فورا خنده می کنم آن ها هم فحش می دن.

2-     حال و حوصله تیپ شخصیت ندارم. از وقتی هم که وارد حرفه خبرنگاری شدم بعضی از این احمقای شق و رق که فکر می کردن خدای روزنامه نگاری هستن بهم پیشنهاد می کردن کت و شلوار بپوشم و بیام تو جلسات رسمی مدیران مملکتی. منم که همش 18 ، 19 سالم بود از فکر پوشیدن کت و شلوار خنده ام می گرفت. واسه همین جز تو عروسی ها و جشن ها هیچ جای دیگه کت و شلوار نمی پوشم و همیشه با تیپ لی و اسپرت و لباس های اجق وجق حال می کنم و سابقا هم موهای بلند داشتم که موجب تعجب بسیاری از دوستان اهل سیاست و مطبوعات شده است.

3-     عاشق موسیقی و رمان و سینما هستم اما هیچ وقت نفهیدم که کدومیکی رو از بقیه بیشتر دوست دارم. همه جور آجیل هم گوش می دم تو دنیای موسیقی. از داریوش ، اسطوره ایرانی بگیر تا استاد شجریان و از پینک فلوید ، اسطوره دنیا بگیر تا جیپ سی کینگ و کریس دبرگ. البته 10 ، 20 نفر دیگه رو هم دوست دارما... خلاصه راک و رپ و پاپ و سنتی و فولکوریک واسم فرق نمی کنه . تو سینما هم زیاد با فیلمای ایرانی حال نمی کنم اما عاشق هالیوودم. در مرحله بعد هم با فیلمای اروپایی مخصوصا از نوع فرانسوی و ایتالیاییش حال می کنم. عشق براد پیت و جانی دپ و رابرت دنیرو و آل پاچینو و نیکل کیدمن و کاترین زتاجونز و بوریس ویلیس و کوین کاستنر و صدتای دیگه از این دست هم هستم. تو رمان هم با رمانای روسی صفا می کنم بعد هم اسپانیولی زبان.

4-     عاشق خواب و عذا هستم. اصلا معتقدم که آدم واسه همین دو چیز زندگی می کنه. (حالا شاید یه چیزای دیگه هم باشه ، لطفا تعبیر بد نکنیدا) دیوانه کباب هستم. دوستام می گن واحد شمارش پول من برمبنای یک پرس کبابه. راست می گن چون قیمت هرچیز رو با قیمت یک پرس پلوکباب محاسبه می کنم. خواب هم دوست دارم اما هیچ وقت موفق نشدم که از ساعت 10 صبح بیشتر بخوابم حتی اگه تا ساعت 4 صبح هم بیدار باشم اما در عوضش 25 سال است که هر روز از ساعت 2 تا 4 در خواب ناز هستم و پریز تلفن و موبایل را هم قطع می کنم تا کسی مزاحم نشود.

5-     عاشق خانواده ام هستم. بدجوری به مادرم عادت دارم و دوری از او دیوونم می کنه . واسه همین بعضی ها بهم می گن بچه ننه. هرچند تا به حال نگفتن چون اون خصیصه اولم رو می شه و این مشته که حواله دهان مبارکشان می شه. علاوه بر خانواده ، به شدت هم رفیق بازم. شب زنده داری و مسافرت های مجردی زندگی منه.

در مورد بم

1-     روز حادثه بنده و دوستانم کوه رفته بودیم و از دنیا بی خبر مشغول تفریح بودیم. همین که برگشتیم با اون صحنه های دلخراش تو تلویزیون مواجه شدیم و لذت تفریح کوفتمان شد.

2-     دوست دارم بشنوم تبدیل به زیباترین شهر ایران شده و توریست پذیرترین منطقه دنیا و البته آزادترین.